Gezien in 2003

23 + 24 / 08 / 03 25ste editie 24 Uur van Zolder

Zoals elk jaar is dit het hoogtepunt van een raceseizoen op Circuit Zolder, de editie 2003 zou niet anders uitpakken. Plezier, feest, schaars geklede dames en voor we het vergeten, er was ook nog autosport.

Alhoewel de naam, 24 uur van Zolder, doet vermoeden dat het om een etmaal race gaat is het een race die reeds midden in de week van start gaat. Op de woensdagmiddag voor de race op zaterdag vinden de eerste trainingen plaats. Deze trainingen gaan over van de dag naar de nacht, daar elke rijder verplicht is om een drietal geklokte ronden af te leggen in het donker. Deze tijd moet binnen een bepaalde bandbreedte liggen, dit om te bepalen of een piloot “24 uur waardig” is. 

Voor 2003 kregen wij als ploeg post 3 toebedeeld, insturen sterrenwachtbocht, normaal een post met weinig actie. Op het moment dat je zoiets denkt loopt het in de praktijk altijd anders zo ook deze keer.

De trainingen zijn goed en wel onderweg als de BMW nr. 72 van KS Motorsport besluit een bezoek te brengen aan onze riante zandbak. Normaal gesproken een standaard interventie, deze keer niet dus. Om de wagen los te trekken werd de hulp ingeroepen van de Manitou op post 4, waarschijnlijk was het de eerste keer dat die man op zo’n machine zat. Vakkundig trok hij de BMW nog wat dieper in het grind, dan maar een van de 4 * 4 trucks ingeschakeld. Volle goede moed de kabel aan het trekoog vastgemaakt, en trekken maar. Aangezien het bij de Manitou al misging, zo ook deze keer. Het trekoog brak op de lasnaad af, mechanisch lassen is toch een kunst, met als gevolg dat de halve bumper meekwam. Als laatste optie bleef het trekoog aan de voorkant over, driemaal is scheepsrecht, en wonderwel lukte het de 3de keer wel. Er hing echter nog steeds een halve bumper los aan de achterzijde, met brute kracht deze dan maar helemaal losgetrokken. Heerlijk gevoel, dat slopersgevoel.

De donderdag kende een rustig verloop, deze dag stond meer in het teken van de barbecue ter ere van de 21ste verjaardag van Kim. Volgens de papieren nu officieel volwassen, of dat in de praktijk ook zo is durf ik geen uitspraken te doen :o)

De zaterdag is de hoogdag van de 24 uur, ’s morgens en ’s middags nog enkele trainingen en wedstrijden van de supportraces. In de namiddag om 17.00 uur gaat het feest los met de start van de 24 uur. Voorafgaand aan de start is er altijd een uitgebreide parade op de startgrid, opgefleurd door de diverse promo-girls van enkele teams. Samen met een tweetal stagiaires heb ik weer menige schuine opmerking horen voorbij komen op de startgrid, strakke en minieme kleding gedragen door het vrouwelijke geslacht leidt om de een of andere reden altijd tot dit soort uitspraken.

17.00 uur, de start. De start van deze 24 uur is ongekend fel te noemen alsof het om een sprintwedstrijd van 12 ronden gaat, gaan de koplopers ervandoor. De gevolgen zijn ook al vrij vlug duidelijk, de Viper van Kuismanen en de Corvette van Selleslagh vliegen in dat eerste uur van de baan. Gelukkig kunnen ze op eigen kracht de pits bereiken en hun wedstrijd, op fikse achterstand weliswaar, voortzetten. De schrijver van dit stukje had de dienst van 21.00 tot 01.00 uur en van 09.00 uur tot 13.00 uur. Met andere woorden, na een half uurtje koers verdwenen wij (ondergetekende plus de twee stagiaires die in het dagelijkse leven collega’s van mij zijn) richting pits om de hectiek daar gade te slaan.

Elk jaar is dat toch een hoogtepunt, het bezoeken van de pits. Voor geen goud wil ik dat missen, echter de rest van de paddock heeft ook zo’n charmes ieder jaar. Zo ook dit jaar, naast het vaste bezoek aan de Otobar was er dit jaar ook een tent met bepaalde vormen van lichamelijke expressie. Onder dwang van mijn twee collega’s moest ondergetekende mee naar binnen, de verbazing was groot toen bleek dat de entree gratis was tot 20.00 uur. Onder het motto: teveel bloot slaat dood, was het weer tijd om richting post 3 terug te keren.

Net op tijd om de schuiver van de VW Vento gade te slaan, een afgebroken wiel zorgde ervoor dat de wagen midden op de baan stil bleef staan. Voor zo’n gevallen bestaat maar een oplossing: de takelwagen. Een en ander had wel tot gevolg dat de safetycar op de baan kwam.

21.00 Uur, het begin van mijn schift. Nog genietend van de vlug in elkaar gestoken barbecue was het tijd om de radio ter hand te nemen en voor de duur van vier uur onze taak uit te oefenen. Alles verliep goed tot een uur of 11, toen met een geweldige klap een van de deelnemers in aanraking kwam met de vangrails. In het donker was niet te zien om wie het ging, ter plaatse aangekomen bleek het te gaan om de Corvette. Wonderwel startte de wagen nog en vetrok de rijder op kruiptempo richting pits. Wat we toen nog niet zagen was dat de radiator los was gekomen en de nodige vloeistoffen verloor op de baan. De Corvette was nog niet om de bocht of twee Porsches gingen in de spin over de lekkende vloeistoffen van de Corvette. Een van de twee wist zijn weg te vervolgen, de ander Porsche (de bi-turbo van het Sportspromo team) stond hopeloos vast in het grind. Een 4 * 4 actie volgens het boekje, de bi-turbo was weer onderweg.

Terug naar de plaats waar de Corvette zijn touché met de vangrails had gehad, hier en daar bleken toch de nodige brokstukken te liggen. Drie man met de zaklampen bijschijnen en twee loophazen die de kastanjes uit het vuur mochten halen. De loophazen waren in dit geval Guy Vanderrijken en ondergetekende, na enkele sprints waren de brokstukken achter de vangrails. De motorkap, complete radiator, luchtslangen en beide verlichtingsbronnen behoorden tot de grijpvoorraad. Tijdens een van die sprints zag ik opeens Guy een niet geplande snoekduik maken, hoe die het voor elkaar kreeg weet ik niet maar hij stond weer net zo snel recht als dat ie neerging. Echte bikkels zijn het, die mannen van team VDHB.

01.00 Uur, het einde van mijn dienst. Op naar de paddock voor de inwendige mens en de nodige actie in de pits. Na wat gesprekjes in de pits was het tijd om de kleine koepeltent op te zoeken om een paar uurtjes slaap mee te pikken. Wonderwel lukt het mij elk jaar om in slaap te vallen, met de voorbijrazende wagens op nog geen 10 meter afstand

Tegen een uur of negen weer ontwaakt om de dienst van 09.00 uur tot 13.00 te draaien, behoudens een schuiver van de Moritz Mantis was dit een rustige dienst. Zoals de rest van de zondag ook een rustig verloop zou kennen. Uitzitten tot 17.00 was het parool met als afsluiting de vlaggenparade in de uitloopronde, elk jaar weer een leuke afsluiter.

26 + 27 / 04 / 03 World Series V6, Circuit Zolder, post 13.

Volgens de kalender van Zolder het hoogtepunt van het jaar, een hoogtepunt was het zeer zeker. Tegenover elk hoogtepunt staat een dieptepunt, een gezegde dat dit weekend ook waarheid werd maar daarover later meer.

We beginnen met het positieve, de eerste editie van deze nieuwe reeks op Zolder mag een doorslaand succes genoemd worden. Tienduizenden bezoekers (waaronder verdacht veel nederlanders........het was gratis toegang o:) ), prachtige Formule-wagens, Belcar en veel plezier bij bezoekers en marshals.

Reeds op vrijdag begon de pret met World Series V6 by Nissan, deze Formule 1 look-a-like wagens deden de oude glorietijden van Circuit Zolder herleven. Veel geluid en supersnel, rondetijden van 1.22 zijn geen probleem voor deze bijna 500 PK sterke Formule wagens die gebaseerd zijn op de Honda Formule 1 ontwerpen uit 1999. De wagens worden gebouwd door het italiaanse Dallara en zien voorzien van een Nissan 3 liter motor V6.

De acties van deze bolides op nat en droog zijn een streling voor oog en oor, tijdens de zaterdag waren de acties van Franck Montagny zeer spectaculair te noemen. Onder natte omstandigheden was deze fransman in ons baanvak stukken sneller dan rest. Gewoonweg genieten voor de puristen onder ons.

Belcar is gewoonlijk als altijd een topper op een raceweekend, dat werd nog meer versterkt door de aanwezigheid van 2 franse Vipers, ingezet door Belmondo Racing. De deelname van een dergelijk gerenommeerd team geeft aan welk aanzien de Belcar in het buitenland heeft. Een kampioenschap waar Belgie fier op mag zijn. De race van de Belcar was uitermate spannend te noemen. De nat / droge omstandigehden stonden garant voor spanning en actie, uiteindelijke winnaar werd een van de Belmondo Vipers. Vier Vipers, een fabrieks Corvette C5-R, meerdere Porsche Bi-Turbo's, 911 GT3-RS'sen, Marcos Mantissen, BMW M3 GTR's en nog enkele tientallen bolides met enkele honderden PK's onder kap is een spektakelstuk wat niemand mag missen.

Was het een perfekt weekend? Nee het gedrag van enkele piloten in de diverse Cupraces was bedroevend, sterker gezegd: asociaal en de autosport onwaardig. Het volgende wat u hier leest zeg ik op persoonlijke titel en mag niet als standpunt worden gezien van Marshal Team VDHB.

Tijdens de tweede kwalificatie van de Yaris Cup op zaterdagmiddag kwam Pluvius met bakken tegelijk naar beneden. Onder deze omstandigheden is het moeilijk trainen, wat niet wil zeggen dat dit een vrijgeleide is om levensbedreigende acties goed te keuren.

Na enkele minuten spinde Caroline Grifnee. (Yaris nr. 31) redelijk onschuldig  in de kiezelbak ter hoogte van Post 13, haar reactie gas geven om los te komen uit het zand resulteerde in nog meer vastzitten. Yaris Cup trainingen kenmerken zich door treintje rijden om aan een snelle tijd te geraken. Het gevolg van dit treintje spelen was dat haar achtervolger door een schrikreactie in de bandenmuur belandde. Tot zover niks schokkends, uiteraard werd er meteen de gele vlag getrokken en de 4 * 4 interventietruck opgeroepen om de gestrande Caroline los te trekken uit haar benarde positie. Onze interventie mannen waren nog ter plaatse om de interventietruck te assisteren, tijdens deze actie was het hele veld minimaal 1 keer langs de ongevalsplek gereden.

Heren en dames coureurs, een gele vlag houdt in dat uw een gevarenzone nadert en het verstandig is om uw snelheid aan te passen. De snelste ronde rijden onder geel kan nu eenmaal niet, toch schijnt 99% procent van de Yaris Cup deelnemers  dit regeltje niet te begrijpen. Zo moeilijk is dat niet.............de vraag is of koersdirecties en race organisaties dit ook weten

Tijdens de interventie van de gestrande Caroline gebeurde het meest gruwelijke wat je als baanpost kunt meemaken. De cowboys Dominique Holvoet  (Yaris nr. 5) en Fabrice Jourquin (Yaris nr. 25) bleken over zo'n goede wagenbeheersing te beschikken in de regen dat ze in de gele vlag zone in een spin raakte en de interventietruck raakte. Gevolg hiervan was dat een van onze mannen werd geraakt door de schuivende interventietruck, ook een van de inzittende van de interventietruck kreeg een flinke tik mee.

De uiteindelijke gevolgen van de twee gekwetsten vielen naderhand gelukkig mee, maar het had zoveel erger kunnen aflopen als de positie van een van de mannen ook maar iets anders was geweest. Tot zover de fysieke klap..........de echte klap moest nog komen.

Je zou mogen verwachten dat voor het veroorzaken van een ongeluk tijdens een gele vlag periode in het desbetreffende baanvak een fikse straf zou volgen. Tot mijn verbazing mochten beide kamikaze piloten aan de wedstrijd deelnemen. Als straf werden hun trainingstijden niet geldig verklaard. Nu klagen race organisties en koersdirecties wel over het gedrag van de rijders tijdens cupraces maar met een dergelijke strafmaat kan ik zulke instanties niet serieus nemen. 

Het lijkt wel of men bang is om een strenge, doch door de bizarre omstandigheden gerechtvaardigde, uitspraak te doen. Of zou het aan het feit liggen dat de bandiet Holvoet 5 wagens heeft lopen in de Yaris Cup......tja dat kan een hoop verklaren. Een beetje organisatie had beide piloten (het zijn in mijn ogen niet eens piloten) van het circuit moeten gooien met een forse schorsing aan hun broek. Kijk dan krijg je respect en zullen al die anderen zich wel  bedenken om een gekke actie te ondernemen op de baan.

Of moet het zover komen dat we het recht in eigen hand moeten nemen als Marshals? Holvoet en Jourquin, een gewaarschuwd mens telt voor twee...............  

Mark Reijnders